Willem en Anneke Offringa stellen zich voor

Nynke – C720-741

(2014-1)


Ik ben geboren als waterrat. Thuis hadden we een roeiboot, die voor allerlei doeleinden gebruikt werd. In mijn geboortedorp heb ik het genoegen gehad om het halve dorp er les in te geven. Ik leerde mezelf zwemmen in Dijksterburen (Waddenzee) en zwom o.a. de 2 km van Harlingen.

Onze roeiboot werd soms een duikboot en met een oud laken een primitief zeilbootje. Echt gezeild werd er pas in mijn studententijd. Als 2e jaars kreeg ik het commando over een 16 kwadraat met een 5 koppige bemanning gerekruteerd uit landrotten. Zelf had ik in het jaar daarvoor de kunst als ketelbinkie af mogen kijken. Met als gevolg dat mij eerste klaar om te wenden resulteerde in een aanvaring met een
boom. Ik leerde het echte zeilen daarna met vallen en opstaan en het smaakte naar meer.

Een jaar later op vakantie met een gehuurde 16 kwadraat in mijn geboorteprovincie samen met mijn tegenwoordige echtgenote Anneke. Op het Heegermeer hadden we het rijk alleen. Kom daar nu nog maar eens kijken. We werden echte 16 kwadraatspecialisten. Twee jaar later huurden we een houten Frisia kajuitjacht in Sneek en gingen daarmee langs de kortste route (met alleen een autokaart) naar Enkhuizen.
Volgens de huurovereenkomst was het verboden en dus besloten we om dat papier pas bij aankomst in Noord-Holland te lezen. Op de weg terug (met halve wind en windkracht 6) naar Stavoren begrepen we waarom de verhuurder zo tegen het varen met zijn bootje op het IJsselmeer was. Desalniettemin kwamen we ongeschonden in Friesland terug.
Nadat we achter de sluis aangemeerd hadden klommen we op de dijk om aldaar getuige te zijn van een waar slagveld (begrepen toen ook het, even daarvoor, voor ons bedoelde applaus van de stuurlui aan de wal.

Door een financiële meevaller (1976) en de te verwachten fiscale afstraffing werd voor ons de weg geopend voor de aanschaf van ons eerste plastic zeiljacht. Het werd een (demo-) Compromis 720 (zeilnummer 360) met een 10 pk Bukh diesel. Onze dochter Miriam van 6 maanden oud ging meteen mee en niet alleen over de Friese meren. De boot werd uiteraard naar haar genoemd. Mijn bijna professionele
bemanning werd in 1977 aangevuld met onze 2e dochter Nynke. Aan boord was het nogal spartaans ingericht. Het geld was, mede door de aankoop van ons 2e (nieuwe) huis (er volgden er later nog 2), op en dus werd althans in de boot amper geïnvesteerd. Pas 5 jaar later kon er een genua vanaf.
Ondertussen woonden we in Roosendaal en was ons thuiswater het Haringvliet.

Het probleem met kinderen is dat ze naar mate ze ouder worden wel eens wat anders willen dan met pa en ma op zeilvakantie. Rond 1988 konden we de opbrengst van onze Compromis goed gebruiken bij de betaling van ons 4 huis, op een eilandje, in Noord-Scharwoude. Oude tijden herleefden. We kochten een oude Spanker en ruilden die een paar jaar later in voor een PolyValk. De dochters gingen ermee naar de
Sneekweek en na a?oop mocht ik de bootjes over het IJsselmeer via Medemblik weer naar huis brengen. Een hele onderneming!

2 jaar geleden, we wonen inmiddels in ons 5e huis in de buurt van Stavoren, zei Anneke dat ze niet meer mee wilde in de Valk. Iets meer comfort en stabiliteit was dringend gewenst. En dus volgde een beraad over hoeveel dat mocht kosten en dan heb ik het niet over het aanschaf bedrag. Nieuw zat er niet (meer) in. Een 28 of 30 voeter wel, maar de jaarlijkse kosten gingen met de lengte meer dan evenredig omhoog en
van de meeste was duidelijk dat met enig achterstallig onderhoud (vooral aan een inbouwmotor) rekening gehouden moest worden. Onvermijdelijk gingen onze gedachten terug naar onze Compromis, waarvan we 25 jaar geleden afscheid namen. Op Marktplaats kwamen we een betaalbare Compromis (Luxe uitvoering) tegen van ca. 25 jaar oud, die er onderhouden uitzag. Met uitzondering van het uitgewoonde grootzeil was de zeilgarderobe in goede staat. De 25 jaar oude Honda BB deed het volgens de verkoper nog prima,
maar dat werd de eerste tegenvaller (Lekke uitlaat). Bij Gaastra liep op dat moment een bestelling voor een nieuw grootzeil (met de C7 en zeilnummer 741). De BB hebben we ingeruild tegen een Yamaha 6 (sterk genoeg om er mee te varen, maar voor het betere werk had het minstens een Yamaha 8 met speciale schroef moeten zijn; iets voor volgend jaar). Het nieuwe, deels doorgelatte endurance performance grootzeil met losse broek (made in Thailand) is een echte topper. De genua doet het ook nog prima. Soms iets te goed.
Vorig jaar werd ik er op de Terkapelse Poelen bijna door overboord geduwd. En dan begin je om je heen te kijken hoe anderen het (tegenwoordig) doen. Na het strijken van de genua ligt er een, soms opwaaiende, hoop doek op het voordek en het nieuwe grootzeil is bij het strijken met een beetje deining op mijn leeftijd (68) amper te temmen.

Willem Offringa
Nynke – C720